"Lektura hipertekstu Joyce'a to nie tylko koncentracja wokół struktury, lecz przede wszystkim próba zrozumienia relacji pomiędzy formą a treścią, kompozycją a rzeczywistością. Eksperyment Joyce'a stał się czymś więcej niż próbą wygenerowanie nowej postaci powieści (...)

"Finnegans Wake nie jest książką "do czytania" ani nawet "do studiowania". Jest zabawą intelektualną dla wybranych, pozwalającą czerpać satysfakcję ze znalezienia nowego tropu i podzielenia się nim z garstką podobnych zapaleńców na świecie. To książka, która w zamierzeniu autora miała być jakością niepowtarzalną i nie do naśladowania."

„Nie mieszczę się / w mieście” – tak brzmią prawidłowe słowa z utworu „noccc” Weroniki Lewandowskiej. Ścisk, osaczenie, poczucie braku miejsca w przestrzeni odnieść przede wszystkim można do formy poetyckiej, po jaką sięga Lewandowska. Nie mieści się w tekście słownym, który wydawać się może monolityczny, mało ekspresywny czy jednostajny.

"Już sam tytuł książki może wywołać zdziwienie. Jak to - spyta ktoś - czyż można sobie wyobrazić coś bardziej przeciwstawnego niż uniwersytet i fabryka? Ten pierwszy ma być wszak uwznioślającym miejscem pracy umysłowej, druga zaś - alienującym obszarem pracy tyleż nużącej, co koniecznej."

"Lektura hipertekstu Joyce'a to nie tylko koncentracja wokół struktury, lecz przede wszystkim próba zrozumienia relacji pomiędzy formą a treścią, kompozycją a rzeczywistością. Eksperyment Joyce'a stał się czymś więcej niż próbą wygenerowanie nowej postaci powieści (...)

"Finnegans Wake nie jest książką "do czytania" ani nawet "do studiowania". Jest zabawą intelektualną dla wybranych, pozwalającą czerpać satysfakcję ze znalezienia nowego tropu i podzielenia się nim z garstką podobnych zapaleńców na świecie. To książka, która w zamierzeniu autora miała być jakością niepowtarzalną i nie do naśladowania."

"Już sam tytuł książki może wywołać zdziwienie. Jak to - spyta ktoś - czyż można sobie wyobrazić coś bardziej przeciwstawnego niż uniwersytet i fabryka? Ten pierwszy ma być wszak uwznioślającym miejscem pracy umysłowej, druga zaś - alienującym obszarem pracy tyleż nużącej, co koniecznej."

"Uwielbiam powracać do tekstów, które poznałam dawno, a których paradoksalnie - nie znam. Takim tekstem jest "Ars Poetica" Zenona Fajfera. Podczas każdych moich kolejnych lektur dzbanek iluzji rozbija się - słowa rozpadają się, rozszczepiają, zatrzymują, odklejają, upadają."

"Np. w jednym wyrazie jest coś po hebrajsku, po węgiersku i jeszcze coś w slangu Rumunów wędrujących przez Karkonosze. I to nie jest tak, że Joyce sobie te słowa rzucił, zrobił gulasz, tylko one są w konkretnych, ważnych miejscach. Nie możesz z nich zrezygnować albo wyrzucić niemiecki, a w zamian dać szwedzki."

"Za sprawą konkursów zwiedziłem spory kawałek Polski, poznałem takich poetów jak Zadura, Baczewski czy Lekszycki. Nie inaczej poznałem też Brylla. Gdy towarzystwo nie było tak doborowe, a program artystyczny ograniczał się do deklamacji wierszy (...)

"Czasami tak, bo można w historii literatury znaleźć książki, które mówią nie tylko tekstem literackim, ale też ciałem właśnie. Angielski ma na to dobre określenie: „the body of the book”."

"Nieprzekładalny jest dla mnie każdy tekst w urdu, nagłówek dowolnej chińskiej gazety, byle ulotka po norwesku, a częściowo i menu węgierskiej restauracji. Nieprzekładalność to pojęcie względne.

„Nie mieszczę się / w mieście” – tak brzmią prawidłowe słowa z utworu „noccc” Weroniki Lewandowskiej. Ścisk, osaczenie, poczucie braku miejsca w przestrzeni odnieść przede wszystkim można do formy poetyckiej, po jaką sięga Lewandowska. Nie mieści się w tekście słownym, który wydawać się może monolityczny, mało ekspresywny czy jednostajny.

„Korwin: Zastanawiam się, kiedy przekroczyłem granicę między bajką a rzeczywistością. Pustelnik Kajetan: Może tylko ci się wydawało, że ta granica istnieje?” 1812: Serce Zimy (scenariusz Magdy i Macieja Reputakowskich) sprytnie łączy tradycję literacką, elementy popkultury i nowe media.

Objechaliśmy z filmem „Księstwo” cały świat – od Karlowych Warów – przez Montreal – do Indii, by wreszcie pod koniec lutego 2012 r. trafić na „Prowincjonalia”. Do Wrześni. Miejsce, zdawać by się mogło, idealne dla filmu „Księstwo” – w końcu to festiwal filmów wiejskich i małomiasteczkowych. „Prowincjonalia” – jakże piękna nazwa.

O filmie Polski Kwiecień inspirowanym powieścią Ojciec odchodzi Piotra Czerskiego

Miesiąc temu najmłodszy polski reżyser – Tadeusz Smardz (rocznik 1981) odebrał z rąk samego Cesarego Zavattiniego Grand Prix Festiwalu Filmowego "Realismo" w Lanciano.

Wideotomik "C()n Du It" to zbiór poetyckich klipów słowno-muzycznych, prezentujących najważniejsze zjawiska w kulturze wizualnej oraz stawiających pytania o miejsce człowieka w sferze on-line i o tożsamość w czasach awatarów.

Trzy historye to moja pierwsza książka prozatorska, wygenerowana w okolicach dwudziestego roku życia, opublikowana w heroicznym okresie Ha!artu jako pierwszy tom serii prozatorskiej. Szmermele, pisane mniej więcej w tym samym czasie, opublikowałem trzy lata później w bibliotece „Nowego Wieku”.

0-22: prefiks albo kierunkowy, nigdy nie byłem do końca pewny. Geometria miasta ostatecznie decyduje, kim jesteśmy; mamy mnóstwo możliwości, ale to miasto – jak kasyno – zawsze wygrywa. Ciągnie nas, żeby coś, żeby z kimś, żeby gdzieś, jakoś. Uporczywe tracenie szans, hedonizm w Pawilonach i nad Wisłą, kultura ulicy, kultura obrazu, kultura świateł i dźwięku.

Niepokoje wokół ACTA oraz innych kontrowersyjnych przepisów doprowadziły, wbrew intencjom stojących za nim sił, do wybuchu dyskusji nad otwarciem dostępu do kultury, wolnością słowa, demokratyczną partycypacją społeczeństwa w decydowaniu o jego losach.

0-22: prefiks albo kierunkowy, nigdy nie byłem do końca pewny. Geometria miasta ostatecznie decyduje, kim jesteśmy; mamy mnóstwo możliwości, ale to miasto – jak kasyno – zawsze wygrywa. Ciągnie nas, żeby coś, żeby z kimś, żeby gdzieś, jakoś. Uporczywe tracenie szans, hedonizm w Pawilonach i nad Wisłą, kultura ulicy, kultura obrazu, kultura świateł i dźwięku.

Niepokoje wokół ACTA oraz innych kontrowersyjnych przepisów doprowadziły, wbrew intencjom stojących za nim sił, do wybuchu dyskusji nad otwarciem dostępu do kultury, wolnością słowa, demokratyczną partycypacją społeczeństwa w decydowaniu o jego losach.

Polski i większości Europy Środkowo i Wschodniej nie opisuje się. Spomiędzy naukowych rozpraw i pozornie uczciwej roboty reporterów przecieka rzeczywistość, której nie sposób podsumować konwencjonalnymi metodami.

Wybranym pozycjom z katalogu wydawniczego Korporacji Ha!art ofiarujemy drugie, sieciowe życie! Zgromadzone w tym dziale książki udostępnione są całkowicie za darmo na platformie Issuu. Życzymy satysfakcjonującej lektury i zachęcamy do regularnych odwiedzin – zbiór będzie systematycznie rozbudowywany.

Wideotomik "C()n Du It" to zbiór poetyckich klipów słowno-muzycznych, prezentujących najważniejsze zjawiska w kulturze wizualnej oraz stawiających pytania o miejsce człowieka w sferze on-line i o tożsamość w czasach awatarów.

Wiersze na wolności. Usmaż trzech Perfokarcistów na jednym ruszcie. Ciepełko procesora musi być. Ale uwaga! Niech ciepełko cię nie zmyli, bo to pakiet zimnych bitów. To połączenie zielonej herbaty z earl grey’em – dawka mocnej teiny przy jednoczesnym oczyszczeniu dyskursów.

Wyprawa na Ukrainę ciągle jeszcze pachnie przygodą: trwającą w nieskończoność podróżą zdychającym autobusem, kilkugodzinnym staniem na granicy razem z przemytnikami wódki i papierosów, tysiącem absurdów życia codziennego, rozległymi przestrzeniami, kozacką fantazją, słowiańską duszą, poezją i śpiewem.

"W pracy Kamila Zająca ujmuje montaż figlarnie podkręcający wałęsiasty wąs, porastający klip skrojony pod nienaganny beat równie nienagannego, nienachalnego wiersza, który potrafi efektownie zatańczyć - choćby na ladzie społemowskiego spożywczaka.

Trzy historye to moja pierwsza książka prozatorska, wygenerowana w okolicach dwudziestego roku życia, opublikowana w heroicznym okresie Ha!artu jako pierwszy tom serii prozatorskiej. Szmermele, pisane mniej więcej w tym samym czasie, opublikowałem trzy lata później w bibliotece „Nowego Wieku”.

„Szkic scenariusza czy scenariusz na sterydach? Cyfrowe opowiadanie-worek, a może gatunek sam w sobie? Pomiędzy nerwowo obgryzających paznokcie kandydatów na zwycięzcę, „Agnieszka” Kramarskiego i Brzyszki wnosi ożywczy powiew.

Już czas zająć miejsce, podnieść rękę, położyć ją na księdze — bestsellerze wszech czasów — i przysiąc, że będę mówić prawdę, samą prawdę i tylko prawdę, tak mi dopomóż Bóg. Słyszysz mnie, Boże, potrzebuję pomocy. Prawda mnie wyzwoli, tak powiedziała wczoraj moja terapeutka.

Przełożona w normie to druga, po Nieszczęsnych, powieść tego autora ukazująca się w serii Liberatura. Zgodnie z podtytułem autora – to komedia geriatryczna, w której czytelnik zagląda kolejno w umysły ośmiorga pensjonariuszy domu pomocy.