Pokolenie wyżu depresyjnego (Premiera 27 listopada)

Michał Tabaczyński / Książka

Depresyjne przebudzenia, poranny szczyt depresji, depresyjna droga do pracy, sama praca – jeszcze bardziej depresyjna. Depresyjne samochody i depresyjne korki, w których te samochody beznadziejnie tkwią. Depresyjna literatura i muzyka depresji w tle. Depresyjne kolacje i przedsenne miłosne uniesienia naznaczone…

Oni migają tymi kolorami w sposób profesjonalny. Narodziny gamedevu z ducha demosceny w Polsce

Piotr Marecki, Tomasz Tdc Cieślewicz / Książka

Obecnie, gry komputerowe produkowane w Polsce stanowią jedną z najbardziej na świecie rozpoznawalnych marek. Jak jednak wyglądały początki rodzimego gamedevu? Czy wszyscy twórcy gier się do nich dziś przyznają? Jaki był wpływ demosceny na gry? I co autorzy gier z…

Czernucha (premiera 27 listopada)

Antonina Kardaś / Książka

Ciekawe, co on sobie myślał wtedy? Ja tam nie wiem, ale teraz jak widzę tego gnoja, to mu się śmieje prosto w twarz, a on udaje, że mnie nie widzi, a jego żonka, to tak na mnie patrzy spod byka…

Nauka i praca

Aleksandra Waliszewska / Książka

Album Aleksandry Waliszewskiej. Aleksandra Waliszewska - lubi wydawać albumy.   Dear Customer! If you want to order the book and have it shipped abroad, please contact us at dystrybucja@ha.art.pl

Dropie

Natalka Suszczyńska / Książka /

W Polsce, w której wysokie czynsze, niskopłatna posada w bankomacie, gadające ptaki, uchodźcy z krajów Beneluksu oraz psy upijające się w tawernach są na porządku dziennym, dziewczyna o refleksyjnej naturze mierzy się z wejściem w dorosłość.

Gigusie

Gigusie / Książka

Jakub Michalczenia ma znakomity zmysł obserwacji, co dla prozaika realisty jest ogromnie istotne. Świat, który opisuje, jest prawdziwy i wiarygodny, czytelnik nie ma wątpliwości, że to wszystko prawda, że tacy ludzie istnieją i takie jest ich życie.Kazimierz Orłoś  To nie…

Model i metafora. Komunikacja wizualna w humanistyce

Model i metafora / Książka

Wykresy, schematy i diagramy nie są wyłącznie ilustracjami. Jak dowodzi Model i metafora, można je dziś uznać za niezbędne narzędzia ułatwiające tworzenie współczesnej humanistyki. Wykorzystując jednocześnie teksty i obrazy, książka w zwięzły sposób przedstawia szereg zagadnień istotnych dla każdego historyka, socjologa czy badacza literatury.…

Dziwka

Dziwka / Książka

Weronika pada ofiarą zbrodni ze szczególnym okrucieństwem. Jej przyjaciółka Mery wraca do znienawidzonego rodzinnego miasta, by znaleźć mordercę. Jednak gdy słowo "ofiara" przeplata się z "dziwka" łatwo zgubić  właściwy trop. *** Śmierć Weroniki jest przedwczesna, tragiczna i wielce zagadkowa. Prywatne…

Turysta polski w ZSRR

Turysta polski w ZSRR / Książka

Jeśli pół życia się zmyśliło, a resztę przegapiło, to można zawrócić do ostatniego wyraźnego obrazu w pamięci i od niego zacząć jeszcze raz. Nawet jeśli tym obrazem jest Związek Radziecki. Po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego trafiłem na przewodnik po ZSRR,…

Psy ras drobnych

Psy ras drobnych / Książka

Bohaterka: pacjentka (lat 28) depresyjna, bezczynna, zalegająca w łóżku, wycofana z relacji towarzyskich, przyjęta do szpitala psychiatrycznego z powodu pogarszania się stanu psychicznego i nadużywania leków. Cechuje ją postępująca apatia, spadek energii z zaleganiem w łóżku, utrata zainteresowań, gorsze skupienie…

Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2013 JoomlaWorks Ltd.

Handluj z tym (4): Outsider AD 2012

Jakub Mihilewicz

Farrah Abraham zadebiutowała w serialach reality TV 16 And Pregnant i Teen Mom, które, nomen omen, mówią o losach nastoletnich mam. Znienawidzona przez targetowaną domyślnie publiczność, przeżyła na antenie m.in. śmierć partnera, ojca córki, na dwa miesiące przez porodem; aresztowanie jej własnego ojca i epizod z narkotykami.

To taka amerykańska wersja Mamy Madzi, tylko że młodsza, z opalenizną i wydanym przez siebie albumem muzycznym, który jest jednocześnie oficjalnym soundtrackiem do autobiografii. Obie pozycje nazywają się My Teenage Dream Ended, będąc prawdopodobnie mało wyszukaną trawestacją nazwy albumu Katy Perry, Teenage Dream.

 

 

Napisałem „wydanym przez siebie albumem”, ale winny jestem kilku wyjaśnień – właściwie nie wiadomo, kto odpowiada za nagranie płyty, łącznie niecałe pół godziny muzyki. Brakuje jakichkolwiek informacji na temat muzyków zaangażowanych w projekt, jednak po przesłuchaniu dowolnego utworu przypuszczenie, jakoby Abraham sama nagrała całość na domowym komputerze, nie wydaje się być przesadzone. Polacy, jak zwykle zapomniani przez historię, mogą mieć problem z przesłuchaniem treści, o których piszę, ponieważ radio Spotify u nas (jeszcze) nie działa; niemniej podsyłam link, gdyby ktoś chciał bawić się w proxy.

 

Recepcja albumu wśród fanów znających Farrah Abraham z telewizji nie zaskoczyła – zjechano ją równo i porównywano jedynie do Rebecci Black, tej od antyhitu Friday. Według większości komentujących na YouTube, Abraham jest nawet gorsza. Last.fm również nie szczędził tagów, wybrane z nich to: „trollgaze”, „pr-step”, „brainfartstep” lub „12 monkeys will type out the works of shakespeare before she makes a tune in autotune”. Natomiast blogosfera i dziennikarze zajmujący się muzyką indie niespodziewanie zaczęli chwalić album. Dziennikarz na io9 porównuje muzykę na My Teenage... kolejno do: Peaches, Le Tigre, dadaistów, Laurie Anderson, Burroughsa i Autechre. The Atlantic dostrzega w albumie Davida Lyncha i jego Głowę do wycierania. Guardian stawia My Teenage... na 32. miejscu tegorocznego podsumowania albumów roku i porównuje do Crystal Castles.

Muzyka jest rzeczywiście trudna w odbiorze, choć osadzona w dominującym obecnie w głównym nurcie EDM, czyli elektronicznej muzyce tanecznej, tej spod znaku Skrillexa, Deadmau5a i Davida Guetty. Wobble, perkusyjne uderzenia 4/4 i syntezatory ze ściągniętych z internetu presetów chaotycznie wypełniają wszystkie piosenki. Do tego wokal przetworzony jest przez filtr Autotune tak mocno, że często nie da się zrozumieć, o czym właściwie śpiewa (monorecytuje?) Farrah. Jednak w tym całym odhumanizowanym i naiwnym produkcie (do kupienia w iTunes za 9 euro) znajdujemy zaskakujące współbrzmienie z tegorocznymi albumami „poważnych” artystów jak Laurel Halo, Fatima Al Qadiri czy Jam City, które znajdują się w topkach podsumowań 2012.

 

 

Najdziwniejszymi miejscami Farrah w sieci są jej osobiste konta na serwisach społecznościowych takich jak Twitter czy YouTube. Umieszcza tam filmiki odnoszące się do wychowania seksualnego, instruktaże, jak zrobić make-up, fryzurę i obiad oraz trzy teledyski do piosenek z albumu. Każdy z nich jest prywatnym filmem z domowej biblioteki, prawdopodobnie nagrany komórką. Na filmie do On My Own widzimy córkę Farrah, Sophię, bawiącą się w parku, który nagle okazuje się być cmentarzem. Niepokojący i nie wiadomo czy zamierzony zabieg wprowadza taki sam zgrzyt w narracji, jak jej śpiewanie poza jakimkolwiek rytmem i niezrozumiałe miejsca wyboru breakdownu w kawałkach.

 

 

Dziełko Farrah oraz jej naiwność i szczerość przywodzi na myśl artystę, który podpisywał się przez kilkadziesiąt lat pseudonimem Jandek. Nazywany największym outsiderem wśród muzyków XX w., od debiutu w 1978 r. aż do 2004 r. zachowywał całkowitą anonimowość. Wydawał regularnie płytę za płytą (łącznie 64 wydawnictw) w swojej własnej wytwórni, Corwood Industries. Każda płyta opatrzona była zdjęciem wykonanym tanim aparatem, pokazującym – w zależności od okresu – wnętrza domu, sylwetkę mężczyzny z widoczną lub zasłoniętą twarzą, instrument muzyczny czy amerykańskie przedmieścia. Na fanowskiej stronie możemy znaleźć wszystkie okładki, tytuły płyt i odszyfrowane teksty piosenek, bo Jandek również nie za bardzo dba o to, czy śpiewa wyraźnie, czy jego gitara jest nastrojona i czy ktokolwiek właściwie jego twórczość kupuje.

 

 

Po prostu wydaje po kolei dziwnie zatytułowaną muzykę z niejasnym przekazem i powoli zbiera grono oddanych fanów. Większość spośród nich odczytuje obfitą dyskografię Jandeka jako dziennik, w którym zapisuje swoje przemyślenia pod postacią atonalnej, złowieszczej muzyki czerpiącej w pewien pokręcony sposób z bluesowej tradycji. Rowan Savage napisał świetny tekst na Tiny Mixtapes (przy okazji dając 4/5 oczek) o My Teenage..., zaznaczając na początku, że w tym wypadku mówiąc o sztuce outsiderskiej nie można stosować kategorii „zewnętrza”. Nie można już być „na zewnątrz”, bo wszystko jest jednocześnie głównym nurtem i indie. Szczególnie najmłodsze pokolenie, używające Twittera, YouTube'a i innych społecznościowych wynalazków takich jak prywatne dzienniczki, nie może liczyć na bycie poza obiegiem. Nawet w internecie nie udało się Jandekowi pozostać „poza”, mimo całkowitego braku zainteresowania popularnością, został odkryty i teraz występuje na żywo.

 

 

W czym więc widzę podobieństwo smutnego, zawodzącego Jandeka do Farrah Abraham, dwudziestojednoletniej, ekstrawertycznej gwiazdy MTV, która opowiada do kamery o swojej operacji nosa? Oboje zostali docenieni przez niezależną, oddolną krytykę, mimo że ich tożsamości i strategie zarządzania nimi stoją na przeciwległych biegunach. Abraham jest czystym przykładem nieświadomego kampu, i ma tę przewagę nad Dodą, Laną i innymi piosenkarkami, że autentycznie nie wie, co robi i jest w tej naiwności zupełnie szczera. Po prostu kategoria bycia „outside” trochę się zmieniła, teraz można jednocześnie występować w MTV i być uwielbianym przez pryszczatych hipsterów z Rate Your Music. Kiedyś trzeba było wydać sześćdziesiąt płyt z piosenkami na akustycznej gitarze. Jeszcze tylko dla porównania fragmenty liryków obu artystów, specjalnie nie podpisuję autorów, żeby czytelnik zastanowił się, kto jest kim.

 

1.

Trying to keep it together
Theres so many spaces to fill
And when I'm overwhelmed with work, a new friend (??)
When we have enough money to buy food with (????)
Don't flake our we're going to make it through (?????)
Yeah, I'll make it through
And for our child too (?)
Now I need to understand
that I need to give up crying (?)
I wanna blame it all on you but isn't that so easy to do (??) (x2)

 

2.

Well my hands are tired
Oh my hands are tired
And I, as I need to see, I can’t find
???
You want something, dear, I can’t provide
?????
Find me on the corner, ????
????
???
So come on down
???
I’m bein’ pushed along wherever I go
?????
Don’t you know I wanted to
I can’t stand to be pushin’ on
Can’t you hear my call
Can’t you hear it
Can you hear my, can you hear my call

• • •

Czytaj także:

• • •

Jakub Mihilewicz – prawdziwe nazwisko Fleischman, wróg #1 Polskości, Narodu Polskiego i Wolnego i Niepodległego Państwa Polskiego, polonofob, dywersant, polakożerca, fanatycznie i zajadle nienawidzi polskości, Polaków i Polski. Nie płakał po papieżu, nie umie nawet skończyć lewackich studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim. W bezpośrednim starciu niegroźny, można go napotkać w nocnych klubach grającego nieznośną antypolską muzykę pod pseudonimem Justice Beaver. Pisze o muzyce i internecie od kilku lat, obecnie głównie na Lineout.pl. Uzależniony od internetu.

Online za darmo

ha-art-55-3-2016
Numer specjalny: DANK MEMES

Ha!art 55 3/2016

Numer specjalny: DANK MEMES W środeczku: Ahus, Mateusz Anczykowski, Cichy Nabiau, Cipasek, Czarno-biały Pag, Ewa Kaleta, Princ polo, Top Mem, Przemysław...Więcej...
literatura-polska-po-1989-roku-w-swietle-teorii-pierre-a-bourdieu
Nadrzędnym celem projektu był naukowy opis dwudziestu pięciu lat rozwoju pola literackiego w Polsce (1989–2014) i zachowań jego głównych aktorów (pisarzy...Więcej...
bletka-z-balustrady
Bletka z balustrady to ciąg zdarzeń komponujący cyfrowy wiersz. Algorytm opiera się na ramie syntaktycznej utworu Noga Tadeusza Peipera, z którego zostały...Więcej...
rekopis-znaleziony-w-saragossie-adaptacja-sieciowa
Dzięki umieszczeniu arcymistrzowskiej prozy hrabiego Potockiego w cyfrowym otoczeniu, czytelnik otrzymuje gwarancję świeżej i pełnej przygód lektury....Więcej...

Czasopismo

ha-art-59-3-2017

Ha!art 59 3/2017

Literatura amerykańska XX i XXI wieku, o której nie mieliście pojęcia Autorki i autorzy numeru: Sandy Baldwin, Charles Olson, Piotr Marecki, Araki Yasusada, Shiv Kotecha, Lawrence Giffin, Kenneth...
Projekt Petronela Sztela      Realizacja realis

Nasz serwis używa plików cookies do prawidłowego działania strony. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej. Więcej informacji udostępniamy w naszej polityce prywatności.

Zgadzam się na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information