Ha!wangarda 2017 / Noc Poezji

5-7.10.2017 / Wydarzenie

Tegoroczna Noc Poezji w Korporacji Ha!art i towarzysząca jej kolejna edycja festiwalu Ha!wangarda odbędą się pod znakiem poezji zaangażowanej. Nie zawsze będą to wiersze dosłownie wiodące czytelników i czytelniczki na barykady, ale jednak poezja, która angażuje i pobudza do myślenia.…

rano myślę o prywatyzacji i dotykam się trochę

Wojtek Żubr Boliński / Poezja

Wojtek Żubr Boliński – permanentna tymczasowość, rocznik '89. Trochę poeta, trochę prozaik, ale jeszcze nie do końca. Kiedyś prawie kulturoznawca, ale nie w pełnym tego słowa znaczeniu; coś jakby dziennikarz albo trochę bloger, nie wiem. Copywriter, który zyskuje przy bliższym…

Ha!artoons. Wróbel rysuje książki (33): Tristan Gooley, "Przewodnik wędrowca"

Olga Wróbel / Komiks

Książki są bardzo fajne, ale długo się je czyta, a potem w głowie i tak zostaje jeden obraz, góra dwa. Dlatego skracamy ten łańcuch i od razu dajemy wam esencję – i to w ładnych kolorach.        …

Przyducha [PRZEDSPRZEDAŻ! 10 ZŁO TANIEJ DO 25.09.2017]

Maciej Piotr Prus / Zapowiedź

Przyducha następuje wtedy, gdy zmniejsza się ilość tlenu w zbiorniku wodnym. Ryby wykonują gwałtowne ruchy, podpływają blisko powierzchni, próbują łapać powietrze, w końcu giną. Podobny proces dotyka bohaterów powieści Przyducha Macieja Piotra Prusa. Atmosfera świata, a w tym wypadku światem…

Wiersz nie jest cudem (5): Szczepan Kopyt - prawdziwa ojczyzna

Szczepan Kopyt / Poezja

Wiersz nie jest cudem to cykl świetnych, zaangażowanych wierszy publikowanych tu, w internecie, i teraz, jako wyraz wkurwu na codzienne problemy i wydarzenia. Wiersz nie jest cudem, wiersz jest codzienny, zwykły i dostępny. Jeśli masz poglądy i opinie, prześlij wiersz…

Sztuka polityczna jako forma walki z apatią

Wiktoria Bieliaszyn / Felieton

Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że jednym z największych zagrożeń czyhających na społeczeństwo jest ogarniająca je apatia. Naród można porównać do ciała, które pod wpływem postępującego odrętwienia przestaje odczuwać cokolwiek, poza obojętnością lub strachem, a właśnie na tym…

Exploratory programming for the Arts and Humanities - warsztaty Nicka Montforta

5-7.10.2017 / Wydarzenie

Fundacja Korporacja Ha!art zaprasza na warsztaty „Exploratory programming for the Arts and Humanities” prowadzone przez Nicka Montforta, profesora Massachusetts Institute of Technology. Warsztaty przeznaczone są dla przedstawicieli różnych zawodów przemysłów kreatywnych, studentów i studentek, artystów i artystek, menadżerów i menadżerek…

Cholernie mocna miłość [PRZEDSPRZEDAŻ! 10 ZŁO TANIEJ DO 4.10.2017]

Lutz van Dijk / Zapowiedź

We wrześniu 1939 roku Trzecia Rzesza napada na Polskę. Nastoletni Stefan wraz z matką i rodzeństwem próbuje przetrwać trudy wojennej rzeczywistości w rodzinnym Toruniu. Chwyta się różnych zajęć: pracuje u niemieckiego piekarza, potem w lokalnej fabryce. Popołudniami śpiewa w chórze…

Wiersze za sto dolarów (premiera: 8 października 2017)

Piotr Marecki / Zapowiedź

1. Amazon Mechanical Turk to amerykańska platforma crowdsourcingowa, dzięki której różne organizacje outsourcują pracę. Jej użytkownicy nazywani są Mechanicznymi Turkami. 2. Na AMT zachodzi stosunek pracy między zamawiającym (requester) a pracownikiem (worker). 3. Mechaniczne Turki wykonują HIT-y (Human Intelligence Task),…

Szklane pszczoły (premiera: 25 października 2017)

Ernst Jünger / Zapowiedź

Rotmistrz Richard, zdemobilizowany kawalerzysta, nie może znaleźć pracy w opanowanym przez technologię świecie. Pewnego dnia dostaje tajemniczą ofertę od Zapparoniego, biznesmena i konstruktora automatów, który mógłby być literackim pierwowzorem Elona Muska. Rozpoczyna się konfrontacja rycerskich cnót i naukowego geniuszu. Szklane…

Przyducha [fragment]

Maciej Piotr Prus / Proza

Mam wrażenie, że ktoś chodzi po mieszkaniu, słyszę skrzypiącą podłogę w przedpokoju. Z kuchni sączy się smuga światła. Powinienem wstać i sprawdzić, ale się boję. Nie mam żadnej broni, pistoletu ani szabli zawieszonej na ścianie, nie mam noża ani nawet…

Przemytnicy [fragment]

Konrad Janczura / Proza

Od rana trzeba było towar rozwozić. Zajechali najpierw na Lubaczów, na ruski targ. Tam jest w centrum miasta taka stara miejscówa, gdzie się rozkładają handlarze. Kiedyś było ich więcej, ale gmina wygnała większość na przedmieścia. I tam nikt nie chodzi,…

Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2013 JoomlaWorks Ltd.

Karolina Plinta - Sztuka na gorąco (10): Artystyczna zadymka (dramat)

Redakcja

Warszawa, jedna z wielu nowomodnych galerii w śródmieściu. W galeryjnych salach tłoczą się ludzie, plotkują i popijają piwko – najwyraźniej trwa właśnie jakiś wernisaż. Nagle z jednej sal wyłania się Artysta, cały spocony, bez koszulki. Za nim, niczym cienie, idą jego dwaj przyjaciele, trzymając w rękach napoje izotoniczne i ręczniki.

Na widok Artysty w pomieszczeniu rozlega się przyjazny pomruk gości. Artysta staje zmęczony w kącie, naraz jednak ktoś bije brawo i podchodzi do niego – jest to Johnny, zdeklarowany fan artysty.


Johnny: Brawo, brawo! Wspaniały performance, masz niesamowity talent muzyczny. To był prawdziwy triumf starego, dobrego rocka! Nareszcie znalazł się ktoś, kto umie opowiedzieć prawdę o rzeczywistości.

Johnny podbija piątkę Artyście, a w międzyczasie do chłopców podbiega drobna kobietka w skromnym sweterku i spódniczce. Jest promienna, na twarzy maluje się szczera sympatia wobec świata. Nazwijmy ją „sympatyczną”.

Sympatyczna: Ach, naprawdę, jestem zachwycona.

(Ociera się o ramię Artysty)

Serio, uwielbiam twoją spontaniczność. Wchodzisz na scenę i jesteś po prostu sobą, tu i teraz. Muszę ci pogratulować, jesteś świetny. Gratulowałam już kuratorowi, teraz gratuluję tobie... Czy kogoś pominęłam?…

(Nagle chichocze, na jej policzki występuje dziewczęcy rumieniec)

A tak na boku, może pójdziemy razem na fajkę? Tylko ty i ja…

Johnny (nerwowo): Chodźmy wszyscy, ja też palę!

Towarzystwo kieruje się do wyjścia, jednak nagle z tłumu wyłania się krytyczka W., która natychmiast dostrzega Artystę i posyła mu ostrzegawczy uśmiech, zbliża się. Artysta lekko blednie, twarze jego towarzyszy tężeją w kwasocie.

Krytyczka W.: Cześć, w zasadzie miałam wychodzić, ale widziałam twój performance i nasuwa mi się parę pytań.

Johnny: O ho ho, to ciekawe.

Krytyczka W. (zwracając się do Johnnego): Cześć Johnny, jak miło znów cię widzieć. (do Artysty) Powracając jednak do wystąpienia – oczywiście bardzo mi się podobało!… Zastanawiałam się jednak, po co właściwie zdjąłeś koszulkę podczas koncertu? W sali w zasadzie nie było gorąco, otwarte okno, zima… Że nie wspomnę o innych elementach, półnagich tancerkach wijących się z boku i tego pistoleciku, który dyndał ci u pasa…

Artysta ociężale drapie się po głowie. Na twarzy krytyczki W. pojawia się przebiegły uśmiech, taki, jakby zobaczyła w polu kulejącą zwierzynę i powoli zbliżała się do ofiary.

Krytyczka W.: Widzisz, kochany, bardzo cię lubię, klatę też masz spoko, chociaż nie ukrywam, że dziwnie to dla mnie wyglądało, całkiem tak, jakbyś chciał coś pokazać, coś wszem i wobec, bo ja wiem co… Wiesz, jakby patrzeć na to pod kątem genderowym…

Johnny (wtrąca się ostentacyjnie): A POWIEDZ MI, DROGA W., CO TAM U CIEBIE SŁYCHAĆ?

Krytyczka W.: U mnie? Znakomicie, dziękuję, ale wolałabym o tym nie mówić.

Johnny (złośliwie): Doprawdy? Widziałem ostatnio twoją recenzję na szkolniku.pl, cóż to, czyżby powrót do starych czasów wolontariackiej pisaniny?

Krytyczka W. (lekko zgęziona): Jak mówiłam, u mnie wszystko świetnie, nigdy nie było lepiej. Powracając jednak do kwestii genderowych…

Johnny (co raz bardziej zdeterminowany): Nie, dosyć, protestuję! Jakie znowu „kwestie genderowe”? Czy nie wydaje ci się, że uciekasz się do łatwych akademickich kategorii, zamiast patrzeć na sztukę prosto i szczerze? Uważam, że zamykanie banalnych rzeczy w nawias dyskursu jest zwyczajnie prostackie, traktujesz je jak bezprzedmiotowy produkt wtłoczony w szerszy, inny kontekst. Zamiast mówić wprost, ty wolisz uciekać od rzeczywistości, tak! Nie umiesz poradzić sobie nawet z najprostszymi związkami i znaczeniami.

Krytyczka W. (wyraźnie zirytowana): Ach tak, Johnny, więc to całe kowbojskie szoł, którego przed chwilą byłam świadkiem (niestety), to właśnie była ta rzeczywistość jako taka? Nie wiedziałam, że żyjemy na Dzikim Zachodzie.

Johnny: Tak, właśnie tak! Co więcej, od kiedy zaczęłaś gadać o tych swoich „kwestiach genderowych”, mam wrażenie, że wyraźnie obniżył ci się poziom.

Krytyczka W. (przybiera cyniczny wyraz twarzy, cmokta): Ach, Johnny, słodki Johnny. Kiedy tak ciebie słucham, sama się dziwię, że jeszcze nie zacząłeś pisać do „Frondy” albo co najmniej „Uważam Że”.

Johnny parska jak koń, zaczyna coś bełkotać pod nosem. Już ma powiedzieć kolejne mądrości, gdy nagle na sali pojawia się Krzysiu Orkiestra, znany lewicowy felietonista i pisarz. Jest wyraźnie zadowolony, trzyma w ręku piwko.

Krzysiu Orkiestra: Hłe, hłe, a gdzie jest wino? (śmieje się z własnego żartu) A tak na boku, czy ktoś tu widział moją dziewczynę? Albo jej koleżankę, która kiedyś także była moją dziewczyną? Albo moją przyszłą dziewczynę, która będzie moją dziewczyną, gdy inne przestaną być moimi dziewczynami?

Przy boku Orkiestry nagle pojawia się kurator wystawy i dobrodusznie klepie go po plecach. W ręku trzyma butelkę wina, najwyraźniej przygotowaną właśnie na przyjście pisarza. Krzysio na ten widok widocznie się rozpromienia.

Krzysiu Orkiestra: No, to rozumiem! Tak się pisze felietony…

Razem znikają w tłumie.

Emocje opadają, Krytyczka W. znów osacza Artystę i zaczyna zadawać mu pytania.

Krytyczka W.: Taaak… Pomijając już problem ukrytych znaczeń, które ewentualnie można wyczytać z twoich działań (lub nie?), myślałam także trochę o bardziej bezpośrednim przekazie tych akcji. Na przykład w jednej ze swoich piosenek śpiewasz: „Świat jest zły / oj jak zły / usiadłem i płakałem”. Nie to, że mam coś przeciwko twojej sztuce, ale jednak wydaje mi się to dosyć banalne, wiesz?... Co więcej, mam wrażenie, że nie tylko ja tak myślę…

Na sali zapada cisza. Słowo „banalne” przetacza się echem wśród gości, którzy z niepokojem zaczynają patrzeć po sobie. Artysta stoi i milczy, Johnny rozdziawia gębę; Sympatyczna chowa się za plecami Artysty. Nagle przed szereg wychodzą przyjaciele Artysty.

Przyjaciel 1: Rany, jak ja bym chciał wreszcie spotkać krytyka, który nie papuguje tego, co powiedzieli mu inni!!!

Tłum oddycha z ulgą.

Krytyczka W.: Ale?… Chyba przyznacie, że jest to dosyć proste hasło?…

Przyjaciel 2: A skąd ty wiesz, czy my właśnie teraz nie chcemy prostoty? Jednoznaczność, banał – tak, chcę tego! Za dużo było w sztuce nadinterpretacji i pseudomądrego bełkotu.

W tłumie słychać ekstatyczne okrzyki – „Banał! Banał! Chcemy banału”. Sympatyczna namiętnie wszczepia się w ramię Artysty.

Krytyczka W. (niezbyt przekonana): No tak, ale chyba wolałabym coś bardziej błyskotliwego...

Johnny: Ależ W., ty chyba zupełnie źle interpretujesz to wszystko. Banał to przecież właśnie to, co jest dziś najbardziej niebanalne! Słonko, powiedz szczerze, o co ci chodzi. Czy ty po prostu nie masz jakiegoś seksualnego problemu z artystą?

Wszyscy rechoczą. Krytyczka W. robi kwaśną minę, ale nic nie mówi. Niechętnie patrzy na Johnnego, po czym odwraca się na pięcie i kieruje ku wyjściu.

Johnny (szeptem): Boże, co za stara jędza. (klepie Artystę po pleckach) Mam nadzieję, że nie przejąłeś się tym wszystkim, co ta wariatka nawygadywała? To niesamowite, że ma czelność insynuować ci różne rzeczy, jakieś bzdury o banalizmie… i to właśnie teraz, gdy dostałeś Paszport „Polityki”!

W drzwiach krytyczka W. zderza się z jakimś mężczyzną, który próbuje ustąpić jej miejsca. Zdezorientowana W. nie wie, o co chodzi, więc uprzejmie rzuca „Pan przodem”. Wychodzą po sobie.

Sympatyczna (wreszcie odkleja się od Artysty, wyraźnie poruszona): Widzieliście to? W. przepuściła faceta w drzwiach! Ta dziewczyna nie ma za grosz klasy.

Johnny: Tak, tak! Zawsze musi się popisywać. Że niby feministka!

Sympatyczna: Ja też uważam się za feministkę, ale nigdy bym nie pozwoliła, żeby jakiś facio pchał się przede mną w drzwiach. Założę się, że kobieta nie goli nóg…

Johnny: Masz rację, fu. Dzisiaj nikt na poważnie nie robi takich rzeczy. Co to, druga fala feminizmu? LOL. Bosze, jakie to wszystko słabe…

Spokojną konwersację nagle przerywa łomot i wrzaski. Do galerii niespodziewanie wkracza artystyczna grupa prawicowych ekstremistów, energicznie wymachując pięściami i prezentując swoje ostatnie dzieła.

Grupa prawicowych ekstremistów: Żądamy przeniesienia wszystkich naszych prac na Wawel, w tej chwili!!!!

W galerii powstaje zgiełk i chaos, niektórzy goście wpadają w panikę, ktoś dostaje czkawki. Artysta, razem ze swoimi przyjaciółmi, znika w wyjściu ewakuacyjnym. Tymczasem prawicowi ekstremiści odpalają kilka czerwonych rac i krzyczą „cenzura, cenzura!”. Na hasło „Bóg, Honor, Ojczyzna” zamaskowane kobiety wyskakują przed szereg i pokazują cycki. Powoli wszyscy nikną w dymie, szarpiące się kształty zlewają się ze sobą… sztuka schodzi na dalszy plan, jak to zwykle.

• • •

Czytaj także:

• • •

Karolina Plinta (ur. 1988) – zła kobieta. Studiowała historię sztuki na UJ w ramach MISH. Upierdliwa i nieznośna, twórczyni słynnego bloga Sztuka na gorąco. Sama o sobie mówi: „Hipster wannabie”.

Online za darmo

ha-art-52-4-2015
Najntisy  Wśród autorek i autorów: Jakub Baran, Jan Bińczycki, Aldona Kopkiewicz, Steve Naumann, Jakub Majmurek, Kaja Puto, Ziemowit Szczerek i...Więcej...
literatura-polska-po-1989-roku-w-swietle-teorii-pierre-a-bourdieu
Nadrzędnym celem projektu był naukowy opis dwudziestu pięciu lat rozwoju pola literackiego w Polsce (1989–2014) i zachowań jego głównych aktorów (pisarzy...Więcej...
113983
Piotr Marecki / Leszek Onak / SOYT!NBG

113983

113983 to liczba plików na laptopie Piotra Mareckiego w dniu 12 stycznia 2017 roku. W ciągu kilkunastu minut zostaje podjęta próba podniesienia ich...Więcej...
liberatura-czyli-literatura-totalna
Dwujęzyczny zbiór tekstów teoretycznych i programowych głównego twórcy i teoretyka liberatury – Zenona Fajfera, zredagowany i przetłumaczony na język...Więcej...

Czasopismo

ha-art-56-4-2016

Ha!art 56 4/2016

W Polsce, czyli nigdzie Wśród autorek i autorów: Dezydery Barłowski, Claudia Ciobanu, Steve Naumann, Kaja Puto, Ewa Maria Slaska, Lynn Suh, János Térey, Jakub Wencel i inni.
Projekt Petronela Sztela      Realizacja realis

Nasz serwis używa plików cookies do prawidłowego działania strony. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej. Więcej informacji udostępniamy w naszej polityce prywatności.

Zgadzam się na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information