Bohater książki – Mariusz Wilczyński – to reżyser filmów animowanych, teledysków, krótkich form telewizyjnych; artysta podejmujący działania, które łączą różnorodne dziedziny sztuki: muzykę, plastykę, film. Retrospektywy jego twórczości odbyły się m.in. w nowojorskich Anthology Film Archives i Museum of Modern Art. Bogato ilustrowana książka Jerzego Armaty zawiera esej o twórczości tego niekonwencjonalnego artysty, długą z nim rozmowę oraz pełną dokumentację jego dorobku.

Wywiad-rzeka (około pięćdziesięciu godzin rozmowy!) z mistrzem polskiego kina Grzegorzem Królikiewiczem, autorem najbardziej oryginalnej w rodzimej kinematografii koncepcji języka filmowego. O filmach, widowiskach telewizyjnych, pracach wideo, teorii, formie, awangardzie, przestrzeni poza kadrem, demokratycznej inscenizacji, „białym szumie”, kinie pozawerbalnym, metodzie prowadzenia aktorów, współpracy z artystami sztuk wizualnych.

Kuba Mikurda i Michał Oleszczyk (autorzy Kina wykolejonego. Rozmów z Guyem Maddinem, Kraków 2009) odbyli w grudniu 2009 roku cykl rozmów ze Stephenem i Timothym Quayami, omawiając kolejne filmy w ich dorobku, pytając o inspiracje filmowe, literackie, malarskie i muzyczne. Wywiady Mikurdy i Oleszczyka uzupełniają eseje krytyczne m.in. Petera Greenawaya, Guya Maddina, Piotra Dumały, Marcina Giżyckiego, Michaela Brooke’a, Jakuba Momro i Adriany Prodeus.

Laura Mulvey jest jedną z najbardziej znanych współczesnych teoretyczek filmu. Jej najsłynniejszy tekst, Przyjemność wzrokowa i kino narracyjne (1975), łączący psychoanalityczną refleksję nad kinem z krytyką feministyczną należy do ścisłego kanonu myśli teoretyczno-filmowej. W Polsce Mulvey pozostaje autorką niemal nieznaną, mimo jej obszernego dorobku, znacznie wykraczającego poza wątki poruszone w Przyjemności wzrokowej.

W książce spotykają się dwie perspektywy — autorów zachodnich, którzy „odkrywają” dla siebie turecką kinematografię oraz autorów tureckich, starających się opisać ją na nowo. Artykuły dotykają relacji społecznych (ze szczególnym uwzględnieniem figury kobiety, dziecka i ojca/męża), przemian religii i kultury pod wpływem industrializacji i westernizacji, opozycji prowincji i metropolii, obecności historii i polityki. Pokazują, w jaki sposób nowe kino tureckie reinterpretuje klasyczne gatunki, starają się określić jego stylistyczną specyfikę, poszukują autorskich poetyk.