„Sprawa Spinozy nie jest rozprawą ściśle albo wyłącznie teoretyczną. Nie idzie tu jedynie o losy refleksji ontologicznej, o to, na ile możliwa jest dzisiaj neutralna ontologia przezwyciężająca pokantowski dualizm itd. Dominuje tu raczej punkt widzenia filozofii praktycznej, a ściślej rzecz biorąc: politycznej. Oczywiście, jedno wiąże się nierozerwalnie z drugim – filozofia polityczna wiąże się bezpośrednio z ontologią bytu społecznego. A jednak punkt ciężkości spoczywa właśnie na praktyce, na możliwych praktycznych implikacjach teorii, co niewątpliwie wynika ze spotkania, w osobie autora, dwóch temperamentów: badacza i zaangażowanego publicysty politycznego.”

„Oko chce bardziej, niż chce tego wątroba” – to jest małpolubny gen, golem-wiktuał czy powieść o oczach i trójkątach oraz rzeźba. Jeżeli tylko zdołamy wymienić przestrzeń jako nowe medium, może przyznamy od razu, że nic nie umiemy, i udamy się w podróż obopólną własności: żegnajcie! – e tam, żegnaliśmy już.

„W książce Andrzeja Szpindlera rzeczy nabierają prawdziwego – surrealistycznego – kształtu”. Walter Benjamin

Musimy urzeczywistnić te momenty i przestrzenie, w których wolność jest nie tylko możliwa, ale jak najbardziej faktyczna. Musimy dokładnie zdawać sobie sprawę, w jakich sytuacjach jesteśmy autentycznie uciskani, w jakich padamy ofiarą autorepresji albo wpadamy w sidła fantazji, a w których ciemiężą nas idee. Tymczasowa Strefa Autonomiczna to nie żaden herold zwodniczej Utopii Społecznej, w imię której winniśmy oddać życie, aby dzieci naszych dzieci mogły zaczerpnąć łyk powietrza wolności.

"Zadaje się nam pytanie, czym jest to, co określamy jako polityczne? Odpowiem jak najzwięźlej: polityczne jest miejscem styku dwóch heterogenicznych procesów. Pierwszy z nich dotyczy rządzenia. Polega na organizowaniu we wspólnotę ludzkiego zgromadzenia za jego własnym przyzwoleniem i opiera się na hierarchicznym podziale miejsc i funkcji. Ten proces nazwę policją. Drugi z nich to równość. Polega on na grze praktyk zakładających równość każdego z każdym i troskę o jej weryfikację. Nazwa, która najtrafniej opisuje tę grę, to emancypacja".

Fragment rozdziału "Polityka, identyfikacja, podmiotowość"

W czasach, gdy globalizacja i militaryzacja ładu światowego przynoszą nowe formy suwerenności, kwestia obywatelstwa staje się jednym z centralnych problemów społecznych i politycznych. Masowe migracje i rosnące problemy z integracją mniejszości etnicznych, religijnych i kulturowych coraz dotkliwiej uzmysławiają nam, że stare modele obywatelstwa nie sprawdzają się już w nowej rzeczywistości. Krzysztof Nawratek proponuje, aby powracając do źródłowej idei miasta jako idei politycznej, wskrzesić społeczno-polityczny potencjał, jaki drzemie w miastach, rozumianych zarówno jako szczególny sposób zamieszkiwania przestrzeni, jak i rodzaj wspólnoty. Książka w inspirujący sposób łączy refleksję nad urbanistyką, architekturą, polityką i społeczeństwem.