Piotr Dumała to bez wątpienia jeden z najciekawszych - i najbardziej rozpoznawalnych na świecie - artystów polskiego kina. Jest autorem kilkunastu filmów animowanych, które przyniosły mu wiele prestiżowych nagród na festiwalach w kraju i za granicą. Niebawem wejdzie na ekrany kin jego pierwszy pełnometrażowy film fabularny, zatytułowany "Las". W filmach animowanych posługuje się tradycyjną kreską (m.in. "Czarny Kapturek", "Nerwowe życie kosmosu"), a także - wymyśloną przez siebie - techniką płytek gipsowych (m.in.. "Łagodna", "Ściany", "Franz Kafka", "Zbrodnia i kara"). Oryginalność plastyczna, jej znakomite zespolenie ze ścieżką dźwiękową, precyzja w najdrobniejszym detalu, a zwłaszcza umiejętność atrakcyjnego przeniesienia na ekran skomplikowanych treści to główne wyznaczniki jego kina.

"Zawsze oglądałem go z okien podstawówki. W pewnym momencie stał się dla mnie miejscem totalnie magicznym. Białoszewski już dawno nie żył, ale dalej istniał blok - bohater. Strasznie trudno było się do niego dostać, bo były już wtedy domofony, pozamykane klatki. Musiałem się dogadać z dozorcą, który oczywiście pamiętał Białoszewskiego; mówił, że to był świr, który miał okna zamalowane na czarno... Wpuszczał mnie do środka, a ja przechadzałem się korytarzem na jedenastym piętrze (...)"

Kino Nowej Zelandii zyskało międzynarodowy rozgłos dzięki takim reżyserom jak Peter Jackson, Vincent Ward, Lee Tamahori czy Jane Campion oraz filmom, z których najsłynniejsze to zapewne "Fortepian" (1993), "Tylko instynkt" (1994), "Jeździec wielorybów" (2002) czy trylogia "Władca pierścieni" (2001-3). Faktyczny dorobek tej kinematografii pozostaje jednak ciągle nieznany większości polskich widzów. Wyłania się z niego intrygujące i wielowymiarowe oblicze Nowej Zelandii, bliskiej i egzotycznej zarazem, zmagającej się z kwestią własnej tożsamości kulturowej i potęgą natury.

Publikujący w „Kryzysie” autorzy są wrażliwi na dyskursy polityczne, podejrzliwi wobec języków władzy w ich rozmaitych formach i społecznych emanacjach. Wiersze tych poetów, będące najbardziej wyrazistą spośród nowych propozycji lirycznych ostatnich lat, są efektem zderzenia tego, co poetyckie, z tym, co społeczne. Biuletyn poetycki „Kryzys” nawiązuje do eksperymentów Dwudziestolecia Międzywojennego, które charakteryzowały się bliską współpracą ówczesnych literatów.

W lutym 2009 roku Kuba Mikurda i Michał Oleszczyk odwiedzili Maddina w Winnipeg i przeprowadzili z nim szereg rozmów, które złożyły się na tom "Kino wykolejone. Rozmowy z Guyem Maddinem." Książka ta - której tytuł mógłby brzmieć również "wspaniałe obsesje" - jest zapisem prywatnych mitologii reżysera i świadectwem jego szalonej miłości do kina. Zilustrowana została ponad czterystoma zdjęciami, w tym storyboardami, notatkami z planu i kolażami.